Daar ruist langs de wolken


Maandelijks wordt in deze rubriek van onze website een thema belicht. Lezers kunnen daarop desgewenst een reactie geven. Het thema van september is Wolken

Daar ruist langs de wolken

Wolken hebben mensen altijd gefascineerd. Dat is niet zo verwonderlijk. Als je buiten kijkt zie je  (haast) altijd wolken, in welke vorm dan ook. Soms witte wolken in strakblauwe luchten die je blij maken. Soms donkere wolken die letterlijk of figuurlijk boven je hoofd hangen en waar je niet blij van wordt. Tegenwoordig weten we  door wetenschappelijke verklaringen en weerberichten veel van wolken.
Als je alleen maar kijkt en niet zo nodig hoeft te verklaren zijn  wolken best wel geheimzinnig. Je weet niet goed hoe ze ontstaan zijn en welke weg ze uitgaan. Je kunt geboeid kijken hoe de vormen veranderen, uiteenvallen en weer nieuwe vormen aannemen. Wolken leven!

Over wolken is natuurlijk ook veel gezongen.
Jules de Corte gebruikte  lang geleden in een lied over de zin van het leven de volgende woorden:
“Ik zou wel eens willen weten/ Waarom zijn de wolken zo snel/ Misschien dat het een les aan de mens is die hem leert hoe fictief een grens is/ Of misschien is het ook maar eenvoudig een engelenspel/ Daarom zijn de wolken zo snel”.

In  het bekende lied ‘Daar ruist langs de wolken een lieflijke naam die hemel en aarde verenigt te zaam’ wordt op een andere manier over wolken gesproken. De schrijver laat ons op een mooie denkbeeldige wijze de naam van Jezus horen. Die klinkt in de verte, in de hoogte. Het gaat over  Jezus en Zijn betekenis voor ons op aarde. Jezus is de schakel tussen de aardse waarneembare wereld en de onbekende geestelijke wereld.

In de bijbel wordt het woord wolk op meerdere plaatsen gebruikt. Niet zo zeer als regenwolk maar  meer in een symbolische betekenis om de overgang tussen de aardse waarneembare wereld en de geestelijke wereld aan te duiden. Achter de wolk weten we niet wat er is. Dat moeten we geloven. 
Zoals  bij de verheerlijking op de berg in Matthéus 17:5 
 ‘Zie daar overschaduwde hen een lichtende wolk en een stem uit de wolk zeide: Deze is mijn Zoon, de geliefde, in wie Ik mijn welbehagen heb’.
Of bij de Hemelvaart van Jezus in  Handelingen 1:9 
‘En nadat Hij dit gesproken had, werd Hij opgenomen, terwijl zij het zagen, en een wolk onttrok Hem aan hun ogen’.

Je kunt denk ik ook over je eigen wolken  nadenken. 
Gedachten zijn soms als wolken in je bewustzijn. 
Je weet niet goed hoe ze ontstaan zijn en welke weg ze uitgaan. 
Er zijn wolken van twijfel en onzekerheid, maar ook van hoop en vreugde.

Jezus maakt voor ons de wolken die de geestelijke wereld omringen  transparanter. 
Met zijn licht dringt Hij door onze wolken heen en geeft ons inzicht. 

Jezus ligt de sluier op naar de onbekende bron van ons bestaan, 
Hij verenigt de hemel en aarde. 

Zijn stem ruist, luister maar.
Buiten langs de wolken en binnen in jezelf.

Als muziek bij deze bespiegeling natuurlijk “Daar ruist langs de wolken” door Nederland Zingt: https://www.youtube.com/watch?v=gxVtW2jFgU 

Daarnaast  ook het bekende lied van Jules de Corte uit 1955: “Ik zou wel eens willen weten” https://www.youtube.com/watch?v=CbunPxA-NZA&list=RDCbunPxA-NZA&start_radio=1 

Ad Heide

De lezers zijn welkom om een bijdrage te leveren aan dit thema. Dat mag van alles zijn: een  verhaal of gedicht, een foto met wat tekst, een link naar muziek etc. Alle bijdragen zijn welkom.
Vermeldt ook of u uw reactie anoniem of onder naam geplaatst wilt hebben.
Als u iets over dit thema wilt delen met andere leden van onze gemeente kunt u uw bijdrage insturen naar website@kerklaren.nl

Nieuws